Login mediator

Is scheiden een structurele oplossing voor het onderliggende probleem?

Artikel over relatiebemiddeling als vorm van familiemediation geschreven door Eugène Zeldenrijk:

We vinden het zo normaal om te investeren in relaties: met onze vrienden, onze kinderen of familie, met onze klanten, de burenrelaties etc. We onderhouden vele contacten en doen dat vaak bewust, wetende dat het voortbestaan van relaties in het geding kan komen, wanneer we er geen aandacht aan geven, geen tijd aan besteden, wanneer dingen niet uitgesproken of uitgepraat worden, wanneer je niet je grenzen aangeeft et cetera.

Hoe kan het dan, dat het voor veel stellen zo vreemd is om, in welke vorm dan ook, echt te investeren in de belangrijkste relatie die je hebt: de relatie met je partner?

Berust er een taboe op het serieus ontwikkelen van de partnerrelatie? Waarom is het zo pijnlijk of moeilijk wanneer het niet gaat zoals een van beiden of beiden willen?

Iedereen droomt van die grote liefde, die altijd bij je blijft. Maar weinigen lijken echt een idee te hebben wat daarvoor nodig is en nog minder hoe je dat samen met je partner kunt bereiken. Wat zit er in de weg, wat belemmert? En is het erg als er af en toe iets in de weg zit?

In mijn ogen niet, want veel van wat er in de weg zit, is uit de weg te ruimen, als partners dat echt willen. In mijn ogen is uit de meeste partnerrelaties dus veel meer te halen dan partners daadwerkelijk doen. Met diverse onbewuste oorzaken waardoor kostbare tijd verstrijkt. Een groot deel van potentie van liefdesrelaties blijft onbenut.

Een mediator kan partners helpen hierin stappen te zetten en veel meer uit hun relatie te halen. Dat begint met het beeld dat een relatie die niet of slecht loopt feitelijk in een sluimerend conflict zit met als oorzaak het onvermogen tot communicatie en toenemende schroom om gevoelens te delen. Dat kan bijvoorbeeld een onbewust gevoelde angst voor afwijzing zijn. Of zelfafwijzing als gevolg van een gevoel van persoonlijk falen. Met als gevolg dat teleurstellingen zich op hopen en partners uiteindelijk het geloof verliezen nog bij elkaar te passen. Eigenlijk een analogie met de escalatie ladder (Glasl): van er samen nog uit komen via, je eigen weg gaan (en de ander verliezen) tot vecht scheiden, met als Hollandse uitstelvariant ‘bij elkaar blijven tot de kinderen de deur uit zijn’. Om die variant vol te houden (en niet elke dag schreeuwende ruzie te hebben), heeft tenminste één partner zichzelf weggegeven door een pleasende barbapappa of -mamma modus aan te nemen. Hun gedrag en hun communicatie is volledig op de ander afgestemd, waarbij de eigen behoefte totaal uit het oog verloren is. Wanneer de kinderen het huis verlaten barst de bom alsnog en welk voorbeeld hebben ze daarmee uiteindelijke aan hun kinderen meegegeven?

Dus vroeg of laat is daar, zoals de professionele familiemediator dat noemt: de scheidingsmelding. Door verschillen in het rouwproces van de betrokken partners, de een is er verder mee dan de ander, is het vermogen tot communiceren en verbinden tot nul gedaald, kan het echt niet langer en willen mensen zo snel en zo goedkoop, of zorgeloos en probleemloos mogelijk scheiden. Een klein legertje scheidingsmediators is hun graag van dienst en via de formats van de ‘familieopleiding’ wordt er vervolgens gescheiden.

Is daar iets mis mee dan? Je kunt er een leuke boterham aan verdienen, en als je een advocaat hebt gevonden die met je samen wil werken is het zo gepiept.

Jan Terlouw heeft het over de vraag of we willen leven in een maatschappij of in een samenleving, met verbinding en vertrouwen als te cultiveren vaardigheden. Leven we in een samenleving met zorg voor elkaar, of in een maatschappij waarin we alleen investeren op basis van een sluitende business case en er winst te verwachten is?

Zoals de medici de eed van Socrates aflegt, belooft de mediator zich in te zetten om partij autonomie en zelfbeschikking te bevorderen. Hoe zou het zijn als de mediator zich daarbij ook inzet om ons vermogen tot samenleving te bevorderen? Dat doet hij/zij toch al door te verbinden en te werken aan vertrouwen? Inderdaad, maar met welke intentie?

Welke toegevoegde waarde wil familiemediation bieden? Zetten we onze mediator toolkit in om snel en efficiënt (goedkoop) mensen van elkaar af te helpen of stellen we onze intentie bij en helpen we partners die willen scheiden dat uit liefde voor elkaar laten doen? Onder het mom: “Als je echt van elkaar houdt laat je elkaar los?”

Zeker wanneer er kinderen in het spel zijn en partners de rest van hun leven ouders blijven zou dat het enige echt duurzame resultaat van een geslaagde mediation zijn: Scheiden om dat je van elkaar houdt.

Hoe dat kan? Door de aandacht te richten op de onderliggende oorzaken van de slechte relatie. Niet als therapeut maar als mediator die zowel aandacht heeft voor de cognitie als de emotie (4G model). Als we de oorzaak kennen blijken die vaak te liggen in de hoek van de niet vervulde onuitgesproken onbekende verwachtingen en behoeften. Als mediator betreden we daarbij samen met onze cliënten mogelijk de wereld van taboes en heilige huisjes maar eenmaal de schroom overwonnen opent zich de weg naar begrip inzicht en nieuw verlangen.

Mijn overtuiging is dat kinderen maar ook partners in een relatie er pas last van gaan krijgen als er onvervulde basisbehoefte niet wordt vervuld en het gedrag wat daardoor ontstaat tegennatuurlijk is. Tegen onze waarden in gaat. Ten diepste wil niemand zijn geheimen hebben, bedriegen en liegen, want het enige dat dit oplevert is een gevoel van afgescheiden zijn van de ander.

 “Een groot deel van elke strijd die we in ons leven ervaren is angst gedreven, door de gedachte dat we iets niet zullen hebben dat we denken nodig te hebben. De liefhebbende partner die goed voor je is en je geeft waar je behoefte aan hebt van 20 jaar terug blijkt te zijn veranderd in iemand waarvan je je nu afvraagt of die je ooit nog gaat geven waar je behoefte aan hebt…..”

De intentie en het commitment van de mediation transformeert dan van ‘er samen uit komen’ naar ‘er samen uit komen met compassie voor elkaar’. Maar voor dat het zover is kijken we eerst naar het conflict en hoe dat is ontstaan. Dan kunnen partners daar van leren en er hun voordeel mee doen in de relatie. Of dat nou deze of de volgende is maakt de neutrale en onpartijdige mediator uiteraard niets uit.

Ik heb de ervaring dat partners zelfs begrip kunnen opbrengen voor gepleegd overspel. Door het perspectief te transformeren naar onvervulde behoefte, wordt de intentie immers niet het bedriegen van de partner maar vel meer het vervullen van de eigen behoefte. Een mens is immers gemaakt om te delen en te geven. Voor dit perspectief moeten wellicht wat doctrine doorleefd worden, maar onmogelijk is het zeker niet.

Mijn beeld van een relatie is die van een set samenhangende circulaire conflicten die elkaar in stand houden en versterken. Haal één van de oorzaken weg en het kaartenhuis begint af te brokkelen. En wat overblijft is het fundament, dat mits stevig genoeg, kan worden benut voor herstel van de relatie, de oude of een nieuwe.

De meerwaarde van mijn praktijk “Het Zeldenrijk” in Emst is werken aan verbinding en vertrouwen in gezinnen om echt duurzame keuzes te maken uit liefde voor het gezin als geheel. Dat kan betekenen dat partnerschap uit liefde en begrip voor elkaar transformeert naar ouderschap, maar niet zelden betekent het herstel van de relatie op een dieper niveau.

Eugène Zeldenrijk
Familie Mediator, Gezinscounselor en Coach
lid NMv en ADR

Interessant? Deel via social media!
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Share on Facebook
Facebook
Email this to someone
email
Een moment geduld alstublieft, het zoeken kan enige tijd duren.